Տեսա աչքը արտասունք է թափում, հարցրի նրան... Օ աչք, ինչու արտասունք, արդո՞ք ընկերոջ վրա ես արտասունք թափում: Աչքը ասաց. ոչ:
Տեսա աչքը արտասում էր, ես հարցրեցի նրան... Օ աչք, ինչու արտասում ես, արդո՞ք ընկերոջ վրա ես արտասում: Աչքը ասաց. ոչ, սիրելիի վրա արդո՞ք չես արտասում: Աչքը կրկնեց. ոչ, արտասունքը շուտով պիտի ավարտվի, աչքը ասաց. արտասում եմ այն ժամանակների համար, երբ հավատարիմ ընկերները, սիրելիները և նույնիսկ ընկերները քիչ էին, և սուտն ու դավաճանությունը կյանքի պահանջներ էին, իսկ դավաճանությունը գոյատևման հիմք էր...